نامه ای به آقای شریعت مدار، مدیر غیر مسئول کیهان

آقای شریعت مدار! نوشته ی توهین آمیز و لجن پراکنی جریده ی محترم شما علیه انجمن اسلامی دانشگاه تهران به گوش رسید.

خواستم عرض کنم که ستیز با اسلام تا کجا که امروز قلم را علیه تشکلی به کار انداخته اید که ۶۵ سال برای حاکمیت اسلام در دانشگاه جهاد کرده است؟

خواستم عرض کنم که حماقت تا کجا که به مجموعه ای می تازید که اگر نبود در سال ۸۲، نظام جمهوری اسلامی ننگی بزرگتر از ۱۸ تیر در دامان خویش می نشاند؟

خواستم عرض کنم که دنائت تا کجا که خود را در گناه دیگران با قلم شریک می کنید(با فرض صحت و اینکه خود کارگردان نبوده اید)

خواستم عرض کنم که جهالت تا کجا که ننگ بزرگ نیروی انتظامی در بازداشت ۲۴ ساعته ی برادر سعید بابایی، دبیر انجمن اسلامی دانشگاه تهران، در سال ۸۲ را ایراد این مسلمان آزاد اندیش و انجمن اسلامی می دانید؟

خواستم عرض کنم که توبه کن و به راه صلاح و سداد برگرد  و اگر این خطای بزرگ را دوباره تکرار کنی٬ ما دانشجویان مسلمان دانشگاه تهران کفن خواهیم پوشید و در دانشگاه این سنگر مقدس آزادی بست خواهیم نشست.

پیش ازآن که دانشجوشوی و قبل ازآن که دردریای دانشگاه بیافتی؛ شاید اصطلاحی را که بیشتر ازهمه در پیوند با نام دانشگاه می دیدی؛«جنبش دانشجویی» بود. ولی بعدتر که پا به دانشگاه گذاشتی، همه چیزی را دیدی به غیر از «جنبش»!

به این جا که رسیدی یحتمل دو حالت برایت پیش آمده است:یا توهم زدایی کردی و با پذیرفتن واقعیت پا به عرصه ی تلاش و فعالیت گذاشتی و یا این که عِرق فعّالیتت از بیخ و بن خشکید و رفتی در صف «فعّالین اغمایی» یا به اصطلاح ما «آگاهان منفعل»!!

به راستی علت ودلیل اصلی که در مقابلِ برخی که نمی توانند با فضای موجود برای فعالیت کنار بیایند،عدّه ای هستند که با تلاش و جدیت در اندیشه ی تغییر وضع موجود هستند، چیست؟ در این دوره که تفکر اصلاح خواهانه در قدرت کرسی ندارد و«دانشجویان منتقد» به موجب ذهنیت متصلب و «صفرو یکی» حکام فعلی؛(که آدم ها را یا از ما می داند و یا بر ما) به عنوان «دشمن» هرروز چوب الف جدیدی را تجربه می کنند،چه جای جدّ و جهد؟ آیا تا کنون اندیشیدهاید آنان که در دانشگاه زیرلوی انجمن اسلامی دانشجویان فعالیت می کنند، به دنبال چه هستند؟

پاسخ بسیار بدیهی است! اما از بس که فعالیت دانشجویی را با هاله ی نور «جنبش دانشجویی» کادوپیچ کرده اند، مجبوری در بدر پی نسخه ی اصل «نقطه ای» بگردی که به قول امیرالمومنین نادان ها«تکثیرش»کردند.

می گویند جنبش دانشجویی وادامه می دهند دانشجو تئوریسین جامعه است! از همین غلوها که تا تاریخ بوده است؛ تشریف داشته اند.آری این درست که انجمن اسلامی سه اندیشه ی بنیادین دارد:«دین باوری،عدالت طلبی، دموکراسی خواهی» امّا برای یک تشکل دانشجویی که فعالین آن تازه در ابتدای راه هستند، این گفته های دهن  پرکن خلاصه می شود در یک دغدغه! «دغدغه ی بهبود»: اندیشه ی بهتر شدن، اندیشه ی اصلاح ناراستی های موجود،اندیشه ی شوریدن به وضع ناعادلانه ی فعلی.

بله دانشجو می گوید دین باوری، اما پیچیده اش نکنید.باور دین به این عنوان که تنها در صلاحیت خالق متعال است که مکتب سعادت را به ما عرضه کند. طلب «عدالت» به علت بد بودن نابرابری، به خاطر زشتی نبود شایسته سالاری، به دلیل ناپسندی «برابرتر بودن» برخی به رغم «نابرابری هایشان» دانشجو خواستاردموکراسی است، چرا که ذهن معصوم و جوانش که تا کنون در دام مثلث زر و زور و تزویر نیافتاده است، بداهتاً الیگارشی و حکومت معدودی از یک صنف و قشر و تفکر، بر توده ها را بد می انگارد وهمین هاست که تلاش فعال دانشجویی را مقدس می سازد.

زندگی دو رکن دارد بینش و تلاش در راه تحقق آرمان آن بینش که انّ الحیوه عقیده و جهاد. دانشگاه مرکز علم است و ساخته شدن و تکمیل بینش؛ و فعالیت دانشجویی تلاشی است همزمان با تحصیل بینش.تلاشی که بینشدر حال رشد را به آزمونمی گذارد و به اصلاح همزمان و مستمر خطاهای آن می پردازد.

کوتاه سخن آن که:«ای دل تو چه می کنی؟می مانی یا می روی؟» می مانی تا غبار روزمرگی دفنت کند و یا می روی تا باشی؟