ما رویایی داشتیم

 ۱ و از رویا کدام واژه مستحق تراست؟ واژة رویا عینیتی بالتمامه است برای غیرعینی و انتزاعی ترین گمان ها و خیال هایی که برای جمعی انگیزه اند و برای قومی عقیده. یکی هدفش را قبالة این عجوزة هزارداماد می کند و دیگری زندگیش را وقف این سر راهی هزار پدر.

مبادا فکر برتان دارد که اصلاح طلبانِ کشته به تیغ مجریان و ناظران انتخابات، یگانة دوران بودند و اگر می آمدند؛ معجزه می شد. نه! تنها امیدی که ما داشتیم بازگشت از وضعیت بدتر بود به بد! که این هم رویا بود! رویایی تر از از خیال های خام پدر عصر رویا پردازی ایران؛ امیرکبیر.

۲ «ندانم کاری» 150 سال است که بهبودخواهان ایرانی را بی خانمانِ بخت می کند و از همان دم نورسی آنان را بر قاطر بیهودگی می نشاند تا این ساربان سرگردان در جزیرة سرگردانیِ نابخردی دورشان بچرخاند و بعد عمری سختی کشیدن، این وجود پیرعروس بی هیچ حاصلی و همچنان امیدوار به شناخت راه از بیراه به حجلة گور مجبور شود.

آنچه بر تعالی اندیشان ایرانی، یک قرن و نیم پس از آغاز تعالی اندیشی می رود تکرار اشتباه گذشتگان و تدوین نادرست «چه باید کرد»ِ حرکت بهبودخواهانه و تعالی اندیشانة شان است. همان اعتراف تلخ سیدجمال الدین جهان وطن پس از عمری اصلاح طلبی در دستگاه های قدرت ایران، مصر و ترکیه: «ای کاش بذر اندیشه ام را در زمین فکر مردم می کاشتم.»

 آری همة راه ها به رمِ قدرت ختم نمی شود. تلاش جانفرسای امیرکبیر، سیدجمال الدین، مصدق، بازرگان و امثالهم در اصلاح طلبی سیاسی کام کسی شیرین نکرد؛ که «قدرت» اسب وحشی نیست که رام شود، بل اژدهای هفت سر است که هرچه ببلعد سیری ندارد. قدرت را فقط یک چیز ارضا می کند و آن قدرت است.

این نیازِ ناگزیر اجتماع انسانی، عجیب وحشتناک است، پس خام خیالی است اگر بخواهیم با او به گفتگو بنشینیم که بیا خودت را مقید کن! قدرت تا جایی که میدان داشته باشد، می تازد و این میدان را «ما» می سازیم. مای مردم، مای فرهنگ.

آری راه بر اصلاح طلبی سیاسی نه همین امروز و نه فقط در جامعة ایران که در سرتاسر گیتی از همان ابتدا بسته بود.

به استقرا می گویم قدرت از میان دو دسته صاحبان خویش؛ یعنی اندیشناکان محدود ساختنش و خدمتگزاران توسعه دادنش، دومی را ترجیح می دهد.اسب قدرت رام نخواهد شد، مگر این که گزیری جز رامی نیابد و زمانی جز این گزیر نیست که در میدان و محدودة عملش یعنی اجتماع، گریزی جز رامی و اطاعت نباشد واگر ما مردمی باشیم که تن به جولان قدرت حتی به قیمت خذلان خویش می دهیم؛ تمنای رامی و آرامی از قدرت بیهوده نمی نماید؟ آری اصلاحات سیاسی «به وجود آورده نمی شود» بلکه «به وجود می آید». بعباره اخری اگر فرهنگ مردمی و نظام باورهای جامعه ای تحول و توسعه یابد(اصلاح فرهنگی صورت گیرد) قدرت باید خود را با مجرای این باورها تطبیق دهد تا بر بستر جامعه جریان یابد(اصلاح سیاسی انجام می شود) و چنین نکردنش تحفة بحران عدم مشروعیت برایش می آورد. اگر حرکت از پایین و دل اجتماع بجوشد اگرچه دیر اما پایدار، در بالای هرم نظام اجتماع تبدیل و تحویل می آفریند.

انگلستان الگوی آشکار اصلاحات از پایین است: گمان می کنید که اصلاح طلبان سیاسی و آنان که می خواستند بی واسطه بر دهان اژدهای قدرت لجام بزنند چنین کردند؟ حاشا! وقتی اندیشة مردم دیگر مناسبات قبلی را بر نمی تابید منشور کبیر -گیرم با »لطف فرمودیم» های طرز قجری- صادر شد. و حال این سرتقی ما ایرانی ها راه به کجا برده است؟ بنشینیم و بگوییم دموکراسی موهبت اعطایی و عطیة اهدایی حکام به مردم نیست که حق آنان است. اما نیک که بنگریم این مردم بوده اند که خود را از دموکراسی محروم کرده اند و در نقطة مقابل انگلستان، اصلاح طلبان سیاسی 50 سال اخیر ایران را ببینید.

دکتر مصدق سرپیری آمد گفت من به مشروطه پایبندم. من رئیس دولتم و باید حکومت کنم؛ و شاه باید سلطنت کند. خواست قدرت را از چنگال شاه که پاسخگویی به احدالناسی نداشت بیرون بکشد و به رئیس دولت بسپارد که در برابر مجلس و ملت مسئول بود. چه شد؟ اصلاح طلبی سیاسی اش و قدرت (رئیس دولت) علیه قدرت(پادشاه) قرار دادنش که نافرجام بود، هیچ؛ از جایی که کار فرهنگی و اجتماع سازی نکرده بود، مردم صبح کودتا شعار می دادند یا مرگ یا مصدق و عصر کودتا می گفتند مرگ بر مصدق.

بازرگان در میانسالی خواست به زبان قانون با رژیم سخن بگوید و از ظرفیت های قانون اساسی مشروطه برای اصلاح طلبی سیاسی بهره بگیرد، اما سیلی رژیم او را به زندان انداخت. بعد انقلاب، باز هم دست از اصلاح طلبی سیاسی برنداشت تا در اثنای انقلاب مردم شعار دهند که بازرگانِ مسلمان، نخست وزیر ایران ولی 4 سال بعدتر در اواخرِ مجلس اوّل هنگام نطق شنید که مرگ بر بازرگان. زیرا در بیراهة اصلاح طلبی سیاسی افتاده بود و پیش از آن که به اصلاح فرهنگ بپردازد و نظام باور جامعه را دگرگون کند، خواست نظام قدرت جامعه را محدود نماید.

واین آخری ها، از بیت امام گرفته تا دانشجویان خط امام دیروز، آن ها هم تلاششان در درگیری با قدرت و ناز و قهرهای بسیارشان برای پاسخگو و مقید کردن قدرت بی ثمر بوده است و خواهد بود. رد صلاحیت های گسترده هزارباره اثبات کرد که اصلاحات سیاسی کوچة بن بست است و قدرت تن درنمی دهد به آن. چرا که هنوز مردم ما فرهنگ دموکراسی را نفهمیده اند و تا مردم آموزش نبینند راه به ترکستان است.

فی المثل، اصلاح طلبان در این سال های آخری به حضور نظامیان در سیاست معترض بودند، اما ثمرش جز حنظل تلخی نبود که فرمانده سپاه با ... تمام در یکی از آخرین نطق هایش بگوید حمایت از جریان اصولگرایی وظیفة بسیج است!!! آری در این جمهوری بی یال و دم و اشکم، نیروهای نظامی از یک جریان سیاسی حمایت می کنند، چون قاعدة بازی به جامعه آموزش داده نشده  و اژدهای قدرت همة نهادها را به تسخیر خویش درآورده است.

۳ راه توسعه و ایران آزاد و آباد از یک نظام سیاسی پیشرفته، توسعه یافته، پاسخگو، حساس به فساد و مقید به رای مردم و مختار به ید نخبگان می گذرد و این از دل یک فرهنگ پویا، زایا، دموکراتیک، عبور کرده از تعصبات فرقه ای یا قبیله ای و پرهیزگار از غم های موقت (که رفعش منوط به همان توسعة پیش گفته می باشد) زاییده می شود.

شاید روند باروری فرهنگ به چنین مولود مبارکی طولانی و طاقت فرسا باشد-حتی سال های سال- اما زایمانش دردناک نخواهد بود: چرا که دیگر قدرت دست بر خواهد داشت.

همین است که بارها گفته ام و باز هم می گویم، دموکراسی خون نمی خواهد، استقامت می خواهد: پس ای کسانی که به این راه ایمان آورده اید؛ بردبار باشید،شکیبایی ورزید، خود را آماده کنید و تقوای خدا پیشه نمایید. 

دانشگاه به عنوان یکی از اولین و موثرترین نشانه های شبه مدرنیسم آمرانة پهلوی، با تاسیس دانشگاه تهران پا به عرصة حیات اجتماعی ایرانیان نهاد. مدارس نوینی که در آن علوم و فنون جدید در مقابل دروس و علوم قدیمی حوزه های علمیه تدریس می شد و قرار بود روند نوسازی و مدرن شدن جامعة سنتی ایران را ساماندهی کند.

اما این مولود جدید که قرار بود ساماندهی اجتماعی وفنی و اقتصادی و .... را در ایران رقم بزند وبرنامه ریزی کند،از آنجا که از ابتدا در تقابل با مدارس و علوم سنتی قرار گرفت و نه در روند تکامل تاریخی خود و هم چنین از آنجا که بهروشی آمرانه و از بالا و عمدتاً تقلیدی بنا نهاده شد، توفیقات لازم را نیافت. از سوی دیگر به جای آنکه تحول برخاسته از این نهاد جدید علاوه بر ساحت های فنی و علوم طبیعی به گونه ای موثر ساحت هایی چون سیاست، علوم اجتماعی و ...-حوزة علوم انسانی- رامتحول سازد؛از بیم ورود لوازم تبعی آن هم چون تفکیک قوا، دموکراسی، حقوق شهروندی، حاکمیت قانون، ... مهجور ماندند. شاهد مثال آن که آن چنان که راه آهن، ارتش مدرن، پل سازی(برای نمونه پل ورسک) و اموری از این دست بها داده می شد به پارلمان، انتخابات آزاد، قدرت مشروطة حاکمان عینیتی داده نمی شد.چنان که زمانی که بنابود دانشجویانی را جهت اعزام به فرانسه آماده کنند، همه را در کاخ سعدآباد نزد رضا شاه بردند و او خطاب به دانشجویان اعزامی گفت: « شمارابه مملکتی اعزام می کنیم که حکومت آن ها جمهوری و نظام آن ها بانظام ما متفاوت است، شما نباید نظام سیاسی آن ها را برای ما بیاورید بلکه صنعت و آداب آنها را یاد بگیرید»[1] این رویکرد در دوران پهلوی دوم نیز ادامه داشت چنان که به روایت دکتر حمید عنایت – استاد برجستةة علوم سیاسی دانشگاه تهران-:«پس از گذراندن دورة لیسانس چون که شاگرد اوّل دانشکده شده بودم؛ قرار بود طبق قانون با هزینة دولت به خارج بروم، ولی دولت گفت شاگردان اوّل همة رشته ها بروند، جز رشته های سیاسی و ادبی»[2]!!

با تمامی این اوصاف دانشگاه در تمامی دوران حکومت پهلوی در تقابلی آشکار با سیاست های آمرانه و آزادی ستیز قرار گرفت. چه در دوران ملی شدن صنعت نفت و حمایت از سیاست های استقلال طلبانة مصدق ،چه بعد از کودتای 32 و چه در به ثمر نشاندن انقلاب اسلامی 57؛ دانشگاهیان همواره از پرچمداران تحولات و پیشتاز بودند.

اگر رویکرد حکمرانان در پیش از انقلاب اسلامی 57، رویکردی غرب گرایانه با مایه هایی از ناسیونالیسم رمانتیک و غیرمدنی بود، در پس پیروزی انقلاب اسلامی و در حاشیة رویداد انقلاب فرهنگی، گرایش هایی در پی نفی تام و تمام دستاوردهای دنیای غرب؛ زدودن هرچه آن بوی «ایسم» می داد و سرلوحة تلاشش محصول تجارب تاریخی می بود، وجود داشتند.

نقل آن چه در سطور بالا گذشت مقدمه ای بود بر دفاعیه ام از آزادی و استقلال آکادمیک. چرا که معتقدم به فراموشی سپردن خاستگاه روشنفکری بودن دانشگاه، یکی از عمده دلایل افراط ها و تفریط های صورت گرفته، علی الخصوص درحوزة علوم انسانی در دانشگاه هاست.

دانشگاه به مثابة نهاد روشنفکری

ماده واحده ی انحلال کانون وکلا به مجلس رفت.حتی تصویب فوریت این طرح آبروریزی بزرگی خواهد بود.

اپیزود نخست قوه ی قضاییه

برنامه ی سوم توسعه برای پرکردن خلاء کمبود وکیل به قوه ی قضاییه اجازه داده بود تا به صدور پروانه ی مشاور قضایی اقدام کند.این اجازه در برنامه ی چهارم مجددا تصریح نشد و قاعدتاْ مطابق تمام قانون های مدت دار (مثل قانون بودجه) با پایان مدت قانون برنامه ی سوم این اجازه نیز به پایان می رسید.اما قوه ی حافظ قانون به صورت غیر قانونی و به رغم اعتراضات مکرر حقوقدانان و وکلا این کار خود را استدام بخشید.

اپیزود دوم قوه ی مجریه

دولت نهم بر سر کار آمد.دولتی که به واسطه ی علایق و عقاید و خاستگاه سیاسی رئیسش بوی فاشیسم می داد.اما آثار حضور فاشیسم  در قدرت چیست؟ قطعاْ از ایجاد اختناق که طبیعی ترین اثر آن است بگذریم. فاشیست ها به شدت به حاکمیت قانون بی اعتنا هستند و علاوه بر آن به شدت به دنبال تمرکز نهادها و تشکل های دموکراتیک و مدنی در ید اختیار خویش می باشند.

اولین اقدام که بر ضد عدم تمرکزسیاسی و کاهش تراکم اداری صورت گرفت انتصابی کردن روسای دانشگاه ها بود.تمام دانشجویانی که حقوق اداری ۱ را گذرانده اند می دانند که دانشگاه ها از جمله اولین نهاد هایی هستند که باید از دولت استقلال ادرای پیدا کنند تا امواج سیاست ساخت و سازهای نیمه تمام علمیشان را نابود نکند.

اقدام بعدی موج سفرهای استانی رئیس جمهور بود که اتفاقاْ آقای وزارت کشور در انتهای سال ۸۴ در مصاحبه با رسانه ی ملی()آن ها را مهم ترین اقدام در راستای تمرکززدایی اعلام کرد!!! به عنوان یک دانشجوی حقوق می گویم این سفرها تمرکز زدایی نبود،بلکه پایتخت زایی بود. تمرکز زدایی یعنی کاهش اختیارات دولت مرکزی در نواحی و تفویض آن اختیارات به مقامات اداری،سیاسی و شوراهای محلی.اما رئیس جمهور به جای این کار حتی به استانداران خودش نیز اعتماد نکرد.

از آن ها می خواهد مصوبات چهارساله ای که نیاز دارند را تهیه کنند تا پدربزرگْ دولت(دولت حداکثری) بیاید،آن ها را تصویب کند و فرزندان مطیع اجرا کنند.تمرکزی که دولت به منصه ی ظهور گذاشت  یعنی هراس از سلیقه های هم عقیده ها.دولت بعدی اگر دولت دموکراتی باشد نمی تواند تمرکز به معنای ماهوی را اجرا کند مگر این که این تمرکز به وجود آمده در معنای شکلی را زائل نماید....

اپیزود سوم قوه ی مقننه(به دلیل وجود مجلسی که هر وقت صدایش در می آید دیگر تن آقای جنتی را نمی لرزاند، به رغم قدیم، مجلس را همان قوه ی مقننه دانسته ایم)

یکی از اقدامات پارلمان مومنان اصلاح قانون اصلاحی شوراها بود.اصلاح که نه بازگرداندن تغییراتی که در قانون ۸۲ ایجاد شده بود به شکل قانون ۷۵.محض اطلاع مقام عظمای ولایت که با اختیارات مطلقه ی ایشان طرح اصلاح قانون مطبوعات از دستور کار مجلس ششم خارج شد این که : قانون شوراهایی که در سال ۸۲ به تصویب رسید هیچ گاه اجرا نشد. و پیش از آن که انتخابات سوم شوراها برگزار شود به ویروس ارتجاع آلوده گشت. رجوعی به کتاب مبانی نظری قانون اساسی که مجموعه ی کوچکی از سخنرانی های شهید بهشتی است شاید شهروندان قلعه ی حیوانات را از خواب بیدار کند و به آنان یادآوری نماید که مراد قانون اساسی از شوراهای شهر و روستا، پارلمان شهر و روستاست.نه نهادی برای تصویب کردن زمانبندی آب خوردن شهردارها.قطعاْ نتیجه ی عملی این که شوراها در جای مخصوص خود بنشینند، پیشبرد تمرکز زدایی و افزودن بر قوت دموکراتیک جمهوری اسلامی است. اما فاشیست ها فقط به خودشان اعتماد دارند فقط خودشان.

نتیجه گیری

وقتی مجلستان این باشد، ژورنالیستتان هم برای دبستانی ها انشا می نویسد.

به نام خدا حاکم مطلق و حقیقی دنیا 

به نام مردم حاکم بر سرنوشت اجتماعی خویش 

امتحان سراسری سعادت و عزت ملی

از نگاه کردن به برگه ی کشورهای همسایه خودداری کنید.مدت زمان امتحان:عمر سیاسی شما

سوال اول......

سوال دوم....

.....

سوال هزار و یکم-عاقبت تصویب انحلال کانون وکلا و ادغام آن در قوه ی قضاییه چه خواهد بود؟

پاسخ: وکلایی در برابر قضات خواهند ایستاد که اگر در دفاع از حقوق موکلشان دست از پا خطا کنند و پا از گلیم دراز، عذرشان را می خواهند.خودمانی بگویم دانشجوی ستاره دار دیدیم، وکیل ستاره دار هم خواهیم دید.

سوال هزار و دوم-.....

......

موفق باشید

ان الله لا یغیر ما بقوم حتی یغیروا ما بانفسهم

تفاوت بنیادین بحث ها و نظرهایی که در یک محیط علمی مطرح می شود با حرف ها و گفتگوهای روزمره ی جامعه، در حذر بودن اهالی علم از امواج تبلیغات و عوام زدگی است. امروز که انرژی هسته ای بحث داغ ایرانیان و کیهانیان است باید با روشن بینی از خاطر نبریم که انرژی هسته ای شاه کلید حل مشکلات ما نیست. مشکلِ اقتصاد ما ساختارها و بنیادهاست نه مشکل منبع درآمد.دستاوردهای فنی به هیچ وجه دروازه ی رنسانس علمی به شما نمی روند.رنسانس باید در علوم انسانی رخ بدهد تا علوم فنی ما دچار تحول شوند.در شرایطی که حتی اساتید مدعی روشنفکری دینی از دانشگاه ها به نام بازنشستگی حذف می شوند و محلی از اعراب برای اساتید سکولار و لاییک دانشگاه ها وجود ندارد، چه جای اندیشیدن به رنسانس؟  دانشجو باید به خاطر بسپارد که به واسطه سن و صنفی که دارد نباید نجاتگر پدیده ها و توجیه ساز وقایع باشد؛ بلکه باید با نقدهای جدی خود به وظیفه ی ناهی از منکر و آمر به معروف بودن عمل کند.

امّا حکایت اصلی، حکایت انرژی هسته ای است.مطمئن باشید که هیچ کس نمی گوید دستیابی به فناوری هسته ای حق ما نیست.تا کنون هیچ کشوری حتی آمریکا هم به ما نگفته است فعالیت های مربوط به فناوری هسته ای نداشته باشیم.امروز آن چه دنیا را نگران ایران کرده است بمب اتم است.

آیا ما به بمب اتم نیاز داریم؟

بهتر است ابتدا صلحِ آخرمان را بکنیم!نه! ما به بمب اتم نیاز نداریم.امّا جنگ اوّل:

عده ای معتقدند بنا به نص و اعدوا لهم ما استطعتم من قوه، ما باید به بمب اتم دست پیدا کنیم.عده ای دیگر هم معتقدند داشتن بمب اتم یک امتیاز و پوئن مثبت در مذاکرات است.اما حقیقت آن است که برداشت های پوسته ای و قشری از قرآن، آسیب جدی به حرکت و تکامل ما وارد می آورد. ما هم معتقدیم و اعدوا لهم ما استطعتم من قوه؛ ولی شکل اعمال این دستور امروزه متفاوت است! به نظر من کشوری که بهترین عمل به این آیه را داشته است «ژاپن» می باشد.ژاپن با وجود این که بعد از جنگ جهانی دوم،به عنوان یک کشور متجاوز از داشتن ارتشی که قدرت عمل خارجی داشته باشد ممنوع شد (و هنوز هم ممنوع است) به هیچ وجه با خطر تهاجم خارجی روبرو نیست! آن هم به دلیل قدرت اقتصادی ژاپن است که موجب شده تهدید امنیت ژاپن، تهدید امنیت ملی یکایک کشورهای دارای رابطه ی اقتصادی با ژاپن که کم هم نیستند، به حساب بیاید.

اما این که بمب اتم پوئن مثبت ما در چانه زنی  ها و مذاکرات است:از سر نوشت کره ی شمالی درس بگیریم.کره ی شمالی هم به بمب اتم دست یافت، اما بهای این دستیابی سلب اعتماد از این کشور در جامعه ی جهانی بود.کره ی شمالی بمب اتم دارد ولی نمی تواند آن را در جایی منفجر کند، چرا که رقیبش (آمریکا) دویست برابر او بمب اتم دارد.اما این بمب در چانه زنی ها هم به کار کره نمی آید.پیونگ یانگ زمانی می تواند بمب هسته ایش را پوئن مثبت به حساب آورد که بتواند میان گزینه ها و حالات مختلف بهترین انتخاب را داشته باشد. اما کره علاوه بر منابع داخلی، تمامی حیثیت بین المللی خود را بر سر بمب اتم گذاشته است و هیچ چاره ای ندارد جز این که با بمبش معامله کند و نهایتاً این که مجبور به تحویل بمبش می باشد و در مقابل باید به هر خواسته ی تنها طرف مذاکره تن در دهد.البته هر چیزِ هرچیز که نه!!!! کره شمالی مجبور است بالاخره بمبش را تحویل دهد و چه بسا هیچ چیز هم نصیبش نشود!

چه باید کرد؟

بسیار ساده است! اعتماد سازی، اعتماد سازی، اعتماد سازی. دقیقاً همان کاری که دیپلمات ها و سیاستمداران عصر اصلاحات انجام می دادند و دقیقاً همان کاری که در تبلیغات عوامانه از آن به عنوان سیاست منفعل یاد می شد( و هنوز هم گاهی اوقات می شود)

اعتمادسازی تا کجا؟

دوباره به ژاپن برویم. خاطرتان هست که گفتیم ژاپن را بعد از جنگ جهانی دوم به عنوان کشور یاغی می شناختند؟ اما همین ژاپن به انرژی صلح آمیز هسته ای دست پیدا کرد.آن هم از طریق اعتماد سازی مبادا گمان کنید اعتمادسازی ژاپن یک سال یا دو سال طول کشید. ژاپن بیست سال تلاش کرد تا جامعه ی جهانی را متقاعد کند که نیازی به بمب اتم ندارد.

وانگهی ایران به هیچ وجه در صحنه ی دیپلماسی جهان در وضعیت بسیار بدی که ژاپن قرار داشت، قرار ندارد، بلکه به مراتب وضعیت بهتری نیز دارد.

اعتمادسازی؟چگونه؟

بسیار ساده است! اگر جامعه ی جهانی مطمئن شود که شما دندان زهر ندارید، در مسائل داخلی دیگر کشورها مداخله نمی کنید، کاری به روابط میان دول دیگر نخواهید داشت، قصدتان هیچ کشوری از نقشه ی جهان نیست، در آن صورت مطمئن می شود که شما اساساً به بمب اتم نیاز ندارید.

پس از آن که انجمن اسلامی دانشجویان پردیس قم در روز ۱۳ آبان برنامه ی عدالت و آزادی را با حضور سرکار خانم ابتکار برگزار کرد، انجمن مستقل هم تصممیم گرفت تا برنامه ی انقلاب دوم را در روز شانزدهم آبان با حضور سید عباس نبوی برگزار کند.اما دیشب به قول خودشان مهمان نا خوانده ی دیگری هم داشتند:« مهدی بلوکات دبیر اتحادیه انجمن های اسلامی دانشجویان مستقل سراسر کشور»

از این می گذریم که آقای بلوکات در کمال بی احترامی به همان ۶۰-۷۰ دانشجوی حاضر در تالار و در کمال بی اعتنایی به عرف سخنرانی های آکادمیک، هیچ گونه متن و نوشته و طرح مشخصی برای سخنرانیشان نداشتند و با حضور آقای نبوی در تالار بلافاصله صحبت هایشان را قطع کردند. اما ذکر برخی افاضات ایشان خالی از لطف نمی باشد.

۱-«در انجمن اسلامی دانشگاه تهران منافقانه جریان های لیبرالی و مارکسیستی به نام اسلام تبلیغ می شود» و البته سخن ایشان از دو حال خارج نیست یا ما لیبرال و مارکسیست هستیم(یا به قول جامعه اسلامی دانشجویان لیبرال های مارکس زده و چه سنخیتی!!!!)و اساساْ به این واسطه از دین خارجیم، یا این که ایشان از یاد برده اند دستور صریح قرآن مبنی بر «رحماء بینهم» را که راهبردشان در برابر ما «اشداء علی الکفار» است

۲-«می دانید آخوند سفارت کیست؟ آخوند سفارت موسوی خوئینی هاست که غائله ی هجدهم تیرماه زیر سر او بود»

۳-«ما در دانشگاه شاهد، زنگ های تفریح را به غسالخانه می رویم.یعنی تفریح دیگری نداریم...» این هم حتماْ طرحی است برای تفریح اسلامی در دانشگاه اسلامی!!!

۴-«اتحادیه ی ما،یعنی اتحادیه ی انجمن های اسلامی دانشجویان مستقل از ۳۰ انجمن اسلامی دانشگاه که همه هم دولتی هستند و بزرگ هم هستند، تشکیل شده است» و البته عقده ی بی هویتی و بی اساسی هر کسی را وا می دارد به این که سعی کند خودش را به ذهن مخاطب تحمیل کند.

والسلام علی من اتبع الهدی

هر چند

هفته ي گذشته سه ايراني در برابر سازمان ملل متحد اعتصاب غذا كردند: اكبر گنجي،شيرين عبادي و فاطمه حقيقت جو.هفته ي گذشته و اين هفته سه نفر كه نه فكر كنم تا حالا پانصد،ششصد شايد هم تا وقتي كه اين نوشته روي وبلاگ قرار مي گيرد هزار فلسطيني و لبناني دربرابر كسي تحصن نكردند به اصلشان برگشتند.آن ها در اعتراض به وضع حقوق  بشر در ايران و اين بنده خداها كه من اعتراضشان را نشنيدم ، شايد هم تا آمدند اعتراض كنند دهانشان پر خون شد و بعد هم گنجشك پر. نه شايد هم اصلاَ قصد اعتراض نداشتند و فقط خونشان شد اماره ي وضعيت حقوق بشر، كسي چه مي داند؟

اصلاَ به ما چه اين حرف ها كه مي زنيم مگر ديوانه ايم كه با اين حرف ها اندك حيثيت روشنفكرانه اي كه براي خودمان جمع كرده ايم را به باد بدهيم؟شايد هم ديوانه ايم.آره ديوانه ايم.به پير به پيغمبر ديوانه ايم كه مشكلات خانوادگيمان را مي بريم پيش كساني كه در دو هفته ي گذشته نشان دادند وظايف خودشان را هم نمي توانند انجام دهند و به قولي اگر بيل زن بودند ....

اصلاَ به ما چه؟ولي مي خواستم بگويم اگر ما بوديم صد سال سياه جل تفريح جمعه مان را جلوي سازمان ملل پهن نمي كرديم به قول آن دوست عزيز مي‌آمديم جلوي مجلس چوبمان را مي خورديم،به خاطر اجراي يكي از اصول معطل قانون اساسي انگ برانداز را روي پيشانيمان مي ديديم،بازداشت احتياطي بيست چهار ساعته (بلكه هم ضرب در هزار) مي شديم و خلاصه سماور زغاليمان را چهل تكه مي كرديم و دعواي خانوادگيمان را پيش غريبه نمي برديم.وانگهي در اين وانفساي تك صدايي فريادمان كمِ كم به گوش هموطنان تهرانيمان مي رسيد.

باز هم مذهب همان شيخ فضل الله ضد مشروطه را شكر كه چوبه ي دار را به چوب ذلت روس ها ترجيح داد.

علي اي حال خلاصه ي كلام اين كه شما را نمي دانم ولي من معتقدم كه ملت نمي خواهد حكومت را طلاق بدهد گيرم كه بخواهد مگر مملكت ما دادگاه خانواده ندارد؟ كه دعوايمان را پيش قاضي بي عرضه اي مي بريم كه نمي تواند حكم جلب قاتل بالفطره اي را امضا كند كه دارد همين طور ....

خدا رحمت كند كسي را كه از جايي كه هست يك قدم جلوتر بيايد    

3-ناآرامی های قومی و مذهبی روز به روز شدت می یابد و با کمال ناخرسندی باید بگوییم در آخرین حلقه ی این نا آرامی ها این ارگان دولت بود که علت العلل  تنش شد. پ.ک.ک که نفوذی در تحریریه ی تصفیه شده ی ایران ندارد. لهجه  ی روزنامه ی ایران که انگلیسی نیست.کسی هم که نمی خواهد بگوید خادم المله اسم مستعار عبدالمالک است. 

طبق قانون روزمرّگی:«خبر کوتاه بود و غم بزرگ»

و طبق قانون ما:«خبر کوتاه بود و غم کوتاه تر»

شاید آن قدر سال گذشته است که دیگر نام کتاب شهید جاوید نگزدمان به خصوص که  آیت ادیگر مقدمه ی آیت الله منتظری هم که در آن سال ها بر کتاب نوشته بود در این سال ها دیگر چاپ نمی شود.

مهم نیست این هم مثل بقیه. بقیه که مثل عادت فکر می کردند فراموش شدند این که دیگر خلاف عادت فکر کرد!

صالحی نجف آبادی مرد و زیدان فوتبالش را بازی کرد.صالحی نجف آبادی مر�