تفاوت بنیادین بحث ها و نظرهایی که در یک محیط علمی مطرح می شود با حرف ها و گفتگوهای روزمره ی جامعه، در حذر بودن اهالی علم از امواج تبلیغات و عوام زدگی است. امروز که انرژی هسته ای بحث داغ ایرانیان و کیهانیان است باید با روشن بینی از خاطر نبریم که انرژی هسته ای شاه کلید حل مشکلات ما نیست. مشکلِ اقتصاد ما ساختارها و بنیادهاست نه مشکل منبع درآمد.دستاوردهای فنی به هیچ وجه دروازه ی رنسانس علمی به شما نمی روند.رنسانس باید در علوم انسانی رخ بدهد تا علوم فنی ما دچار تحول شوند.در شرایطی که حتی اساتید مدعی روشنفکری دینی از دانشگاه ها به نام بازنشستگی حذف می شوند و محلی از اعراب برای اساتید سکولار و لاییک دانشگاه ها وجود ندارد، چه جای اندیشیدن به رنسانس؟  دانشجو باید به خاطر بسپارد که به واسطه سن و صنفی که دارد نباید نجاتگر پدیده ها و توجیه ساز وقایع باشد؛ بلکه باید با نقدهای جدی خود به وظیفه ی ناهی از منکر و آمر به معروف بودن عمل کند.

امّا حکایت اصلی، حکایت انرژی هسته ای است.مطمئن باشید که هیچ کس نمی گوید دستیابی به فناوری هسته ای حق ما نیست.تا کنون هیچ کشوری حتی آمریکا هم به ما نگفته است فعالیت های مربوط به فناوری هسته ای نداشته باشیم.امروز آن چه دنیا را نگران ایران کرده است بمب اتم است.

آیا ما به بمب اتم نیاز داریم؟

بهتر است ابتدا صلحِ آخرمان را بکنیم!نه! ما به بمب اتم نیاز نداریم.امّا جنگ اوّل:

عده ای معتقدند بنا به نص و اعدوا لهم ما استطعتم من قوه، ما باید به بمب اتم دست پیدا کنیم.عده ای دیگر هم معتقدند داشتن بمب اتم یک امتیاز و پوئن مثبت در مذاکرات است.اما حقیقت آن است که برداشت های پوسته ای و قشری از قرآن، آسیب جدی به حرکت و تکامل ما وارد می آورد. ما هم معتقدیم و اعدوا لهم ما استطعتم من قوه؛ ولی شکل اعمال این دستور امروزه متفاوت است! به نظر من کشوری که بهترین عمل به این آیه را داشته است «ژاپن» می باشد.ژاپن با وجود این که بعد از جنگ جهانی دوم،به عنوان یک کشور متجاوز از داشتن ارتشی که قدرت عمل خارجی داشته باشد ممنوع شد (و هنوز هم ممنوع است) به هیچ وجه با خطر تهاجم خارجی روبرو نیست! آن هم به دلیل قدرت اقتصادی ژاپن است که موجب شده تهدید امنیت ژاپن، تهدید امنیت ملی یکایک کشورهای دارای رابطه ی اقتصادی با ژاپن که کم هم نیستند، به حساب بیاید.

اما این که بمب اتم پوئن مثبت ما در چانه زنی  ها و مذاکرات است:از سر نوشت کره ی شمالی درس بگیریم.کره ی شمالی هم به بمب اتم دست یافت، اما بهای این دستیابی سلب اعتماد از این کشور در جامعه ی جهانی بود.کره ی شمالی بمب اتم دارد ولی نمی تواند آن را در جایی منفجر کند، چرا که رقیبش (آمریکا) دویست برابر او بمب اتم دارد.اما این بمب در چانه زنی ها هم به کار کره نمی آید.پیونگ یانگ زمانی می تواند بمب هسته ایش را پوئن مثبت به حساب آورد که بتواند میان گزینه ها و حالات مختلف بهترین انتخاب را داشته باشد. اما کره علاوه بر منابع داخلی، تمامی حیثیت بین المللی خود را بر سر بمب اتم گذاشته است و هیچ چاره ای ندارد جز این که با بمبش معامله کند و نهایتاً این که مجبور به تحویل بمبش می باشد و در مقابل باید به هر خواسته ی تنها طرف مذاکره تن در دهد.البته هر چیزِ هرچیز که نه!!!! کره شمالی مجبور است بالاخره بمبش را تحویل دهد و چه بسا هیچ چیز هم نصیبش نشود!

چه باید کرد؟

بسیار ساده است! اعتماد سازی، اعتماد سازی، اعتماد سازی. دقیقاً همان کاری که دیپلمات ها و سیاستمداران عصر اصلاحات انجام می دادند و دقیقاً همان کاری که در تبلیغات عوامانه از آن به عنوان سیاست منفعل یاد می شد( و هنوز هم گاهی اوقات می شود)

اعتمادسازی تا کجا؟

دوباره به ژاپن برویم. خاطرتان هست که گفتیم ژاپن را بعد از جنگ جهانی دوم به عنوان کشور یاغی می شناختند؟ اما همین ژاپن به انرژی صلح آمیز هسته ای دست پیدا کرد.آن هم از طریق اعتماد سازی مبادا گمان کنید اعتمادسازی ژاپن یک سال یا دو سال طول کشید. ژاپن بیست سال تلاش کرد تا جامعه ی جهانی را متقاعد کند که نیازی به بمب اتم ندارد.

وانگهی ایران به هیچ وجه در صحنه ی دیپلماسی جهان در وضعیت بسیار بدی که ژاپن قرار داشت، قرار ندارد، بلکه به مراتب وضعیت بهتری نیز دارد.

اعتمادسازی؟چگونه؟

بسیار ساده است! اگر جامعه ی جهانی مطمئن شود که شما دندان زهر ندارید، در مسائل داخلی دیگر کشورها مداخله نمی کنید، کاری به روابط میان دول دیگر نخواهید داشت، قصدتان هیچ کشوری از نقشه ی جهان نیست، در آن صورت مطمئن می شود که شما اساساً به بمب اتم نیاز ندارید.

1.    هر که مرا طلب کند ، می یابدم ، هر که مرا یافت ،می شناسدم، هر که مرا شناخت، عاشقم می شود ...

2.    تقدّس به ذات نیست. یعنی آقای ایکس ، خانم ایگرگ از روز تولد روی پیشانی شما ننوشته اند علیه السلام یا درج نکرده اند ابولهب بریده دست، نه فقط تقدس، نه فقط تعهد بلکه هزار و یک صفت سمپاتیک و جذاب دیگر را توی ژن شما نگذاشته اند . این شما هستی که این ها را خلق می کنی.

3.    آمار کشته شدگان تصادفات جاده ای را دارید؟فکر کنم سال گذشته هجده هزار نفر بود. ده برابر دانشجوهای همین پردیس خودمان. آمار کشته شدگان سقوط هواپیما را چه طور؟ من که ندارم امّا «تصاعدی بالا می ره». آمار کشته شدگان دعواها، سرقت ها ی مسلحانه و ... را چه طور؟ آمارِ....

4.    اگر دانشجوهای دانشکده فنی روز شانزدهم آذر 32 بی خیال می شدند و سر کلاس ها می نشستند ، چه اتفاق مهمی می افتاد؟سه تا جوان بی گناه کشته می شدند و بعد؟هیچی دیگر آن سه نفر شاید توی بستر و بعد از مدت ها زمینگیری بر اثر کهولت می مردند.

5.    ....و هرکس که عاشقم شد،عاشقش می شوم و  آن که را عاشق شدم ، می کشم و آن که را کشتم ، پس خودم خونبهایش هستم»

6.    دست به دعا برداریم: اوّل دها کنیم که غرقه به خون بمیریم . دوم آن که خونمان را خدا بخرد . خون زیاد است ، خون بهایشان خدا نیست . یعنی حقیقتش این است که روضه الشهدا داریم ، روضه القتلا نداریم . چه طور باید گفت که هر کشته ای لزوماً کشته ی خداخواست نیست ؟ این خون ها مقدس نیست . خونی مقدس است که ارزشش خدا باشد.

آقای مذهب ایران دسته گل به آب داد

http://alpr.30morgh.org/

در نخستین جلسه ی شورای مرکزی مسئولیت ها به شرح زیر تقسیم شد:

دبیر تشکیلات:هادی نوری

قائم مقام تشکیلات و نماینده ی انجمن در هیئت رئیسه ی شورای عمومی:زهرا تجویدی

دبیر سیاسی:محمد منصوری بروجنی

دبیر مالی:منیره زائری

روبط عمومی:میثم فرحزادی

دبیر فرهنگی:مرتضی احمدی

دبیر مطالعه و تحقیق: فتانه اسماعیلی