می شود این نوشته را چند جور شروع کرد و هر کدام از این شروع ها هم برای خودش عاقبتی دارد؛ مثلاً می شود این طور شروع کرد که:«نه این کُ باخایم از هم حالا سرتق بازیا مونا شروع کنیما ولی..»آن وقت می شد فارسی محاوره با لهجه ی بروجنی

می شد این طور شروع کنیم:«قاصدک! و چه لفظ زیبایی،روزگاری بوسه ای بر لبان باد دادی و در آغوش هوا خود را افکندی و ....» آن وقت می شد یکی از آن مغازله های وبلاگی ،با پس زمینه ی صورتی

می شد بگوییم:«برای ما همین که قاصدک شجریان توقیف شد کافی بود....»آن وقت می شد عین جوگیری

می توانستیم هم بگوییم :«همان گونه که باد صبا به زعم برخی خبرچین است و به زعم بعضی دروغزن و نمود پدیداری پلورالیسم در عرصه ی تعابیر شعری فارسی از دیرزمان (و ما  ایرانی ها مثل همیشه اوّل بودیم) قاصدک هم به طریق اولی می تواند هم پیامبر معشوقه باشد از سوی خداوندگار عاشق و هم نماد جریان خبری آزاد» آن وقت می شد یکی از آن نقدهای ادبی متعهد!!!!!! (روح شاملو شاد)

می توانستیم هم این طور شروع می کردیم(یا اصلاً شروع نمی کردیم)

«وقت ندارم، خلاصه کنم؛ این متنی را که هرگز شروع نشد شما هر طور که دلت می خواهد شروع کن، امّا امیدواریم به مصداق آن چه در ذهن داریم اسممان با مسمّا در آید.»

اگر خدا بخواهد